Δημητριος & Θεολογια Τσιστοπουλου


Ο Δημήτριος Τσιστόπουλος, γόνος της οικογένειας Τσιστοπούλου που συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγάλων ευεργετών της Σιάτιστας, παντρεύτηκε το 1886 την Θεολογία Νικολάου Κουκουλίδη (αδελφή του ευεργέτη Μιχαήλ Κουκουλίδη). Το ζεύγος Τσιστοπούλου διέμενε στα Σκόπια και στο Βελιγράδι της Σερβίας, όπου εργαζόμενο σκληρά απέκτησε σημαντική περιουσία, και έτσι το 1926 επέστρεψε στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη, όπου και εγκαταστάθηκε. Πέθαναν όμως άτεκνοι, ο μεν Δημήτριος το 1936, η δε Θεολογία το 1958.

Με τη διαθήκη που συνέταξε λίγα χρόνια πριν πεθάνει, και εκτελώντας τη θέληση τόσο του εκλιπόντως Δημητρίου, όσο και τη δική της, η Θεολογία όρισε τη σύσταση ιδρύματος στη γενέτειρά τους, Σιάτιστα, με την επωνυμία «Ίδρυμα Δημητρίου Τσιστοπούλου και Θεολογίας Δημητρίου Τσιστοπούλου το γένος Κουκουλίδου» στο οποίο κληροδότησε την ακίνητη περιουσία τους, αποτελούμενη από μία τετραώροφη οικοδομή επί της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου 75 (νυν Τσιμισκή 69) και από μία μικρή ισόγεια κατοικία στο ίδιο οικόπεδο, πίσω από την τετραώροφη οικοδομή, καθώς και το οικόπεδο επί του οποίου είναι χτισμένες, προκειμένου να τη διαχειριστεί για αγαθοεργούς σκοπούς.

Πρώτο έργο του Ιδρύματος, σύμφωνα με τη θέληση του διαθέτη, ήτο η ανέγερση Διοικητηρίου στη Σιάτιστα, το οποίο χτίστηκε μεταξύ των δύο συνοικιών, Γεράνειας και Χώρας σε ρυθμό παλιού Σιατιστινού αρχοντικού και στεγάζει από το 1966 τις Δημόσιες και Δημοτικές υπηρεσίες, αποτελώντας στολίδι για τη Σιάτιστα και φέρει το όνομα «ΤΣΙΣΤΟΠΟΥΛΕΙΟ ΔΙΟΙΚΗΤΗΡΙΟ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ». Κυριότερη επιθυμία του διαθέτη, υπήρξε η ίδρυση Νοσοκομείου ή Ιατρείου στη Σιάτιστα, με την αξιοποίηση των μισθωμάτων που θα κατέβαλαν οι υπηρεσίες στο Διοικητήριο, το οποίο θα φέρει την επωνυμία των ευεργετών και θα παρέχει δωρεάν νοσηλεία σε άπορους κατοίκους Σιάτιστας και της περιφέρειας, με την επισήμανση ότι σε περίπτωση που παρέλθει τριετία από την ανέγερση του Διοικητηρίου χωρίς να καταστεί δυνατή η εκπλήρωση της παραπάνω επιθυμίας, οι ως άνω πόροι θα διατίθενται για την οικονομική ενίσχυση των αριστούχων μαθητών της Σιάτιστας.


Πηγές

Σύλλογος Σιατιστέων Θεσσαλονίκης, "Λεύκωμα 'Σιατιστέων Μνήμη'", Θεσσαλονίκη 1972.
Γιώργιος Μ. Μπόντας, "Ευεργέτες και δωρητές της Σιάτιστας", Θεσσαλονίκη 1983.
Μιχαήλ Γ. Χατσιούλης, "Σιάτιστα - Έξι αιώνες ζωής εκατό χρόνια ελευθερίας", Σιάτιστα 2012.